Aktualności

W BWA

Jan Gromada - rzeźby

Termin wystawy 25-05-2014 - 28-08-2014
Miejsce Wystawy ul. Słowackiego 26

Jan Gromada, urodził się w 1932 roku w Niewirkowie na Zamojszczyźnie. Ukończył Liceum Sztuk Plastycznych w Zamościu. W roku 1954 rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Rzeźby w pracowni Ludwiki Nitschowej, a po dwóch latach wybrał pracownię prof. Mariana Wnuka, którą ukończył uzyskując dyplom z wyróżnieniem w 1959 roku. W roku 1959, rozpoczął pracę w Zespole Szkół Ceramicznych w Szczawnie – Zdroju, w której uczył rysunku zawodowego, technicznego i wiedzy o sztuce. Przez 40 lat prowadził zajęcia pozalekcyjne – kółko rzeźbiarskie W latach 1967 – 1975 współpracował z Centralą Przemysłu Ludowego i Artystycznego Cepelia w Katowicach, w Czechowicach – Dziedzicach, później we Wrocławiu. W tym też czasie brał udział w wystawach podczas Targów Poznańskich. Uprawia twórczość w zakresie rzeźby. W latach 1960-1981, należał do Związku Polskich Artystów Plastyków we Wrocławiu, 1981-1982, Związku Polskich Artystów Plastyków w Warszawie, a w latach 1984-1987 do Związku Artystów Rzeźbiarzy w Warszawie. Brał udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, jeździł na plenery rzeźbiarskie.


FORMY SPEŁNIONE - fragmenty
Edyta Patro
Jubileusz pięćdziesięciopięciolecia pracy twórczej artysty rzeźbiarza Jana Gromady, na tle wydarzeń artystycznych Wałbrzycha jest niezwykłą okazją do spotkania się z jego sztuką. Minęło już ponad dwadzieścia lat od ostatniej wystawy autora, która odbyła się w Wałbrzychu w ówczesnym Muzeum Okręgowym. Utalentowany artysta, który wybrał trudną i wymagającą dziedzinę jaką jest rzeźbiarstwo nie często prezentuje swoje prace, tym bardziej wystawa w Wałbrzyskiej Galerii Sztuki BWA jest cenna. Jan Gromada ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni prof. Mariana Wnuka. Z tej samej pracowni wyszli jego sławni koledzy Władysław Hasior i Stanisław Kulon. Sam artysta wspomina te czasy z wielkim entuzjazmem i chętnie opowiada o inspiracjach jakich wtedy wspólnie doświadczali. Wskazuje fascynację twórczością Xawerego Dunikowskiego, ale też i chyba przede wszystkim sztuką wielkich kubistów: Georgesa Braqe’a, Ferdynanda Legera czy Pabla Picassa. I choć kierunek ten był zarezerwowany głównie dla malarstwa, to niewątpliwie Jan Gromada znalazł sposób na odzwierciedlenie kubizmu, z najlepszej strony, w rzeźbie. Początkowo tworzył wyłącznie w gipsie, materiale mało trwałym lecz dającym duże możliwości plastyczne. Niestety jego kruchość (z tego okresu nie zachowały się żadne prace), a także wymagania wystawiennicze, zdecydowały o wyborze tworzywa trwalszego. Rzeźbi głównie w drewnie lipowym, tworząc kompozycje figuralne o charakterze kameralnym. Unika tematów studyjnych i akademickich, nieliczne portrety jakie wykonał są perfekcyjne i doskonale odzwierciedlają cechy charakterystyczne przedstawionej postaci. Dysponuje dojrzałym warsztatem twórczym, swój artystyczny kunszt wyrażając w formach abstrakcyjnych, symbolicznie nawiązujących do wybranego tematu. Kompozycja większości rzeźb zachowuje układ wertykalny i stanowi zwartą, typową dla kubizmu bryłę. Artysta wprowadza podziały diagonalne poprzez wydobycie draperii tkanin, akcentów dekoracyjnych i symbolicznych detali ludzkiego ciała. (...) Podobne odczucia wzbudzają prace nawiązujące do kompozycji portretowych, w których artysta choć zachowuje anatomiczne cechy postaci, to sugeruje portret tylko poprzez przedstawienie symbolicznego profilu z charakterystycznym dla rzeźbiarza przesunięciem osi środkowej w obrębie bryły. Ciekawą, lekką formę prezentują późniejsze prace artysty. Wyimaginowane postaci, ktore zachowują proporcje godne kanonów sztuki greckiej, przeniknięte są subtelną dynamiką. (...) Wszystkie rzeźby pod względem technicznym wykonane są bardzo dokładnie, daje to odbiorcy ekskluzywne poczucie obcowania z doskonale ukształtowanym przedmiotem – rzadka przyjemność ! Perfekcyjny szlif gładkich powierzchni i reliefów z zachowaniem naturalnych walorów drewna, wymaga od artysty pewnej konsekwencji w zakresie wybranego materiału. Ślady operowania dłutem nie są nachalne, wyrażają pewną przemyślaną delikatność, która ma jedynie wydobyć szlachetność materii, ale nie zdominować środka wyrazu.(...) Nadzwyczaj ważny jest dla artysty kolor, który wprowadza z pełną świadomością ingerencji w naturalną barwę drewna. Zdominowanie kolorem monotonii tworzywa nadaje rzeźbom określony charakter. Nieprzypadkowo wybiera barwy ziemi, nakładane natryskowo bejce w odcieniach zieleni, czerwieni i ciemnych brązów pozostawiają na rzeźbach delikatną powłokę, ktora pozwala zachować strukturę słojów i naturalnych pęknięć. Barwy podkreślają dynamiczny charakter przedstawień lub też łagodzą linie, które wymagają lekkości. Czasami kolor ma tylko podkreślić formę i jest istotnym dodatkiem dla zachowania ładu i harmonii. Podobnę rolę odgrywa tutaj także światło, którego przemyślane załamanie wpływa na subiektywny obbiór podczas oglądania rzeźb w określonej przestrzeni wystawienniczej. W życiu zawodowym Jan Gromada chętnie dzielił się swoimi umiejętnościami twórczymi. Aktualna wystawa to także ukłon w stronę jego czterdziestoletniej pracy pedagogicznej w Zespole Szkół Ceramicznychw Szczawnie – Zdroju. Sam artysta wspomina zajęcia praktyczne z rzeźby niezwykle ciepło i z sentymentem. Sukcesy wychowanków były dla niego niezwykłą satysfakcją, a zorganizowane przez artystę kółko rzeźbiarskie zawodowym spełnieniem. Jan Gromada wystawiał swoje prace w ważnych dla kultury polskiej galeriach. Niewielu lokalnych twórców może się pochwalić sukcesami wystawienniczymi w warszawskiej Zachęcie czy Biurze Wystaw Artystycznych Awangarda we Wrocławiu. Nigdy też nie żałował, że właśnie ten region wybrał na swój dom, cisza i spokój jaki tu znalazł jest dla niego największą inspiracją.

BWA

Archiwum

Facebook

Polub nas

Harmonogram